F. Yılmaz ALTUNÖZ
Farkında olmak…
Birçok insan farkında olmaktan söz eder…
Ama tüm insanlar söz etmez farkında olmaktan…
Kimi solucanlar gibi yaşar. Dünyaya ne zaman doğdukları bilinmez. Nasıl yaşadıkları ve ne zaman öldükleri de… Hatta onların mezar taşları da yok. Tarih onları kayıt etmemiş… Ne edecek ki olmayan şey kayıt edilir mi?
Farkında olanlar da vardır… alıp verilen nefesin, havada uçan kuşların, cama konan sineğin, havlayan köpeğin, hele yağan yağmurun, beyaz Kar’ın, kırmızı gül ve felsefesinin farkında olanlarda vardır… adaletin de, ahlakın da ve özgürlüğün de farkında olanlar… insanın da, meleklerin de, peygamberin de ve yaratıcının da farkında olanlar elbette vardır. Sayıları az da olsa…
Gazze’nin farkında olmak insan olmaktır. Doğu Türkistan’ın da farkında olmak. Kızılderililerin ve zencilerin de… yok yok sürgüne ve katliama maruz kalmış tüm insanların farkında olmak yani insan olmak…
İmanın ve bilginin şerefini bilmek. Onlar tarafında yönetilmek ve onları yönetmek; belki de esas bunların farkında olmak. Bir kalp taşıdığını veya kalbinin olduğunun farkına varmak.
Kalp taşımak… yüklerin en ağırıdır… onu incitmeden ve kalpleri incitmeden…
Farkında olmak dertli olmaktır… farkında olmak üzüntüyle arkadaş olmaktır… farkında olmak farkında olmayanlar içinde yalnız kalmaktır… erdemlilerin özelliğidir yalnızlık… duvara yaslanınca yıkılacağının, ağaca yaslanınca kuruyacağının, bireye yaslanınca öleceğinin farkında olanların yalnızlığı; onurlu bir yalnızlık…
Ve zamanın ve içindekilerinin bir sabun gibi ellerimizin arasından kayıp gittiğinin farkında olunca: Seni kayıp etmenin ne demek olacağının farkında olmak…
En büyük fark…
